Bouwval
Onze vakantie eindigde dit jaar met een weekje fietsen in het zuiden van Beieren. Het landschap daar is prachtig en heel geschikt voor modale fietsers als wij zijn. En het aardige is, dat de fietsroutes op allerlei verrassende manieren zijn versierd. Je komt er nepkastelen tegen als het slot Neuschwanstein van koning Ludwig II van Beieren, maar ook een prachtige rococokerk in Wies. We reden over slingerende bospaadjes omzoomd met orchideeën en door moerassen waar de zwarte wouw boven zweefde. En als extra stoffering duikt er altijd wel ergens een ruïne op. Die geeft dan weer aanleiding tot romantische mijmeringen over recht en vooral onrecht in vroeger tijden en over het lot van de laatste bewoners (het is vast slecht met ze afgelopen).
Na al dit moois kwamen we op een zwoele zomeravond aanrijden over de Schelmseweg in die wat dromerige stemming die je bevangt als het einde van de reis nadert. Bij het nemen van de bocht naar de Bakenbergseweg zag ik opeens vanuit mijn ooghoek een beeld, dat me trof als een mokerslag. We zetten de auto stil bij de bushalte en keken verbijsterd naar de resten van het afgebrande restaurant Trix. We kwamen er niet zo vaak, maar het fungeerde voor ons wel als een soort afsluiting, een markering van de wijk. Het laatste wat je ziet, als je vertrekt. Geen romantische mijmeringen bij deze bouwval, maar regelrechte ontzetting. Ik rij liever een eindje om dan telkens weer die geblakerde balken en muren te zien.
Laten we hopen dat er snel een nieuwe Trix opstaat.
Age Bertoen
30 juli 2010
De Bakenbergseweg
De evolutie is een keiharde strijd om het bestaan. En wij mensen kijken er naar en prijzen ons gelukkig dat wij daar zo goed uit gekomen zijn. Dat moet je (evolutionair gezien) overigens nog maar afwachten. Succes wordt niet in jaren gemeten, maar in eeuwen of langer.
In onze buurt ziet het er ook allemaal heel aardig uit. De huizen en straten hebben weinig met evolutie te maken, maar de natuur van tuinen, bermen en parken is andere koek. Daar plukken we de vruchten van vele miljoenen jaren ontwikkeling en wij zijn er goed in de meest gunstige eigenschappen in ons voordeel aan te wenden. Volop vogels in de wijk en een rijkdom aan prachtige planten en bomen.
Zou je denken. Want we hebben een merkwaardige voorkeur voor rare soorten. Neem nou die prunussen op de Bakenbergseweg. Bij het uitdelen van bloemenpracht stond deze soort in de evolutie vooraan. En het gevolg is, dat twee weken per jaar de mooiste straat van Nederland door onze wijk loopt. Omdat hij naar beneden duikt, kun je hem van twee kanten in volle pracht bewonderen. Maar in de overige 50 weken valt op dat de prunus het lelijke eendje onder de boomsoorten is. Saaie bladeren, een dunne kroon en een bast waarin geen kraak of smaak aan te ontdekken valt. Als enkele boom in tuin of park een succes, als laanbeplanting een mislukking. Toch ziet het er naar uit, dat ook na de renovatie van de Bakenbergseweg de prunus weer terug komt. Waarom? Ik zou het niet weten. Er zijn zoveel mogelijkheden om van die weg een echte boulevard met chique bomen te maken.
Age Bertoen
15 juni 2010
Bushalte
Het is een bekend verschijnsel. Je wil iets vreselijk graag hebben, zeurt ouders de kop gek. En eindelijk is daar de verjaardag en krijg je het cadeau waar je al tijden naar uitgekeken hebt en dat eigenlijk een tikkeltje te duur is. En dan valt het tegen. Al na een week staat jouw hartenwens in een donker hoekje te verpieteren.
Zo schijnen wij, volwassen bewoners van de Penseelstreek, zwaar gelobbyd te hebben bij de gemeente en de busmaatschappij om bij het gebouw van de Huisartsen onder één Dak in Het Dorp een mooie bushalte te krijgen. Daar hebben stratenmakers ijverig gewerkt aan een veel te krappe keerlus voor de bus en bewoners zich kwaad gemaakt over de toename van het verkeer. En het resultaat: dit fijne presentje van de gemeente en ‘Breng’ (v/h Connexxion) brengt ons niet verder, want er stappen per dag maar een paar passagiers in en uit. De klagende omwonenden hebben ijverig geteld, dus mijn bron is niet helemaal objectief, maar toch, er zal wel iets van kloppen. Die halte kan, lijkt het, bij het grof vuil.
Maar wat dan? Voor die paar busreizigers is deze verbinding misschien wel een levenslijn. Daar staat tegenover dat veel patiënten uit de Sterrenberg en de Gulden Bodem helemaal niets aan een busverbinding hebben. Die kunnen voor een doktersbezoek beter gaan lopen of hun autorijdende buurman/-vrouw inschakelen. Dat lijkt me sowieso een prima idee. Geen gedoe met bussen en klagende bewoners en wel een bijdrage aan de sociale cohesie in de wijk. Wie biedt zich aan?
Age Bertoen
16 mei 2010
Buren
Een prettige verstandhouding met je buren is nogal belangrijk voor je levensgeluk. Daarom is het verbazingwekkend dat er zoveel burenruzies zijn. Je zou toch zeggen dat iedereen zijn uiterste best zou doen om de verhouding met je naasten zo goed mogelijk te houden. Gewoon een kwestie van welbegrepen eigenbelang. Kennelijk werkt het zo niet als je alleen al kijkt naar het aanbod van smakelijke televisieprogramma’s over dit onderwerp. Terwijl het zo simpel is. Je doet gewoon een boodschapje voor je zieke buurvrouw of brengt de kinderen naar school en niemand zeurt meer over de overhangende takken in zijn of haar tuin.
Het nationale park ‘De Hoge Veluwe’ heeft dit heel goed begrepen. Het park bestaat 75 jaar en biedt de inwoners van de drie buurgemeenten een jaarkaart aan voor half geld. Dat is een leuk aanbod. Wij hebben zo’n kaart genomen en fietsen na twee bezoeken al gratis door het park naar Hoenderlo, of Otterlo zo je wil. Een prettige bijkomstigheid: ik erger me niet meer aan die vervelende hekken, die mijn ideale fietsrondjes bederven. Door deze actie is de Hoge Veluwe opeens een goede buur geworden.
Ik zeg daarom: “Doen!”
Age Bertoen
19 april 2010
Opa vertelt
Vanmorgen vroeg hoorde ik de vogels in onze tuin zingen. Zouden ze het voorjaar aankondigen? Ik kijk er naar uit.
Deze winter zocht mijn vrouw oude foto’s uit en daarop kun je zien dat we eind jaren zeventig nog veel meer sneeuw hadden. Onze 6 jaar oude en zeer roestige Renault staat werkeloos en geheel ingesneeuwd voor het huis. De kinderen maken een sneeuwpop. Diezelfde winter raakten we opgesloten op onze Hoogkampbult, omdat alle straten met een centimeter dikke ijzellaag bedekt waren. De trolleys reden niet meer en de kinderen schaatsten op de straat. ’s Middags schuifelde ik met geitenwollen sokken óm mijn schoenen over het smeltende ijs naar mijn werk.
Een paar weken later zongen de vogels ons de lente in. Ook toen.
Age Bertoen
26 februari 2010
