De Penseelstreek

^{Hieronder treft u alle columns van Age Bertoen, die sinds maart 2010 zijn verschenen. Wilt u reageren, ga dan helemaal naar onder; daar is hiertoe gelegenheid.}

Die mooie Penseelstreek

Er fietst een tevreden mens door onze wijk. Ik kijk mijn ogen uit. De Van Heemstralaan is eindelijk van een saai, breed golvend wasbord veranderd in een stijlvolle entree van de wijk. Goed van proporties. Een kennis klaagde, dat ze helemaal gek werd van alle drempels en dat ze daarom vanuit Schaarsbergen nu altijd de Zijpendaalseweg nam. En zo zie je dat een paar drempeltjes uitstekend werk doen. De site HeuvelsFietsen heeft voor ons uitgezocht, dat de Van Heemstralaan net iets zwaarder trappen is dan de Bakenbergseweg. Ach, voor al dat moois moet je maar een paar zweetdruppeltjes over hebben. 

Over de Bakenbergseweg gesproken. Daar ben ik ook heel blij mee. Iedereen, die bij de Heilig Hartkerk de hoek om komt is verrast over de prachtige gele slinger van narcissen, die zich om de nieuw geplante bomen plooit. Je waant je in de jaren vijftig toen alle brave huisvaders vanuit de Bollenstreek een bloemenslinger op de motorkap van hun Opeltje mee naar huis namen. Mijn vader deed daar tot onze grote teleurstelling niet aan mee: hij had geen Opel en hij vond die slingers gewoon te duur.

(foto Noud van Zuijlen)

Kortom, een compliment voor de gemeente, die niet alleen die rare wadi’s heeft opgeruimd maar ook de levensaders van de wijk op niveau heeft gebracht. Chapeau! Jammer alleen, dat die straten nou net niet naar een beroemde schilder zijn genoemd.

Naschrift: Niet de gemeente maar de wijkvereniging “de Penseelstreek” heeft alle bloembollen laten planten. Waarvan akte!

Age Bertoen
10 april 2012

Sneeuw

Er ligt een dun laagje sneeuw in onze wijk. Het stelt niets voor, maar zorgt samen met de zon wel voor een mooie decoratie. Hoe anders was het een jaar geleden, toen we wekenlang zuchtten onder de last van sneeuwhopen, gladde straten, glibberende auto’s en verhalen van vrienden en kennissen met botbreuken. Wat erg was dat allemaal!

Een paar weken geleden zagen we een prachtige documentaire (‘900 Days’) over het beleg van Sint Petersburg (toen Leningrad) in de Tweede Wereldoorlog. De Duitsers sneden de stad bijna 900 dagen af van de buitenwereld. Gevolg: vele doden door beschietingen en vooral door de honger en de kou. In de film worden interviews met overlevenden van het beleg doorsneden met archiefopnamen uit die tijd.

Waarom vertel ik dit? Gek genoeg lijken de beelden uit de bitterkoude winter van ’41-’42 in Petersburg op de sneeuwbeelden van vorig jaar in onze wijk. Dezelfde hopen sneeuw, mensen schuifelend over de gladde stoepen. Je ziet er niet aan af hoe koud het daar was. Maar het belangrijkste verschil is, dat wij in een tijd van overvloed leven, zonder honger en mét verwarmde huizen. Bij ons wel vallende mensen, maar die stonden gewoon weer op. Daar bleven ze liggen en de overlevenden liepen er langs. Ze hebben er nu nog schuldgevoelens over.

Kun je daar een les uit trekken? Lijkt me niet. Daarvoor waren de omstandigheden in Leningrad te extreem. Maar wij kunnen wel iets doen om onze medeschepselen te helpen de winter door te komen. De vogels in je tuin voeren bijvoorbeeld. En je beleeft er zelf ook nog veel plezier aan.

Age Bertoen
31 januari 2012

Decembermorgen

Het heeft een beetje gevroren. Het asfalt voelt soms wat glad, maar de stoeptegels zijn lekker stroef. Ik kies bij mijn looptraining voor veiligheid en dat betekent op deze maandagochtend dat ik tussen de grijze containers door moet slalommen.

In Warnsborn is het doodstil, alleen het verkeer in de verte produceert een vage bromtoon. De paden zijn na alle regen van de laatste dagen toch al weer goed begaanbaar. Geen mens te zien, een paar pony’s in de wei, dat is alles. Twee Nijlganzen horen mijn gestamp en beginnen luid te krijsen. Wat een rotgeluid, kunnen ze niet een beetje dimmen, ze zijn hier tenslotte te gast.

De laagstaande zon strijkt met zijn licht langs de vochtige boomstammen. Onaards mooi. Op weg naar huis denk ik een ree te zien, maar het is een enorme reebruine hond met bazin die, als ik aan kom snellen, het pad vrij maakt. Een zangvogeltje zingt uit volle borst. Ik geniet er van, ook al produceert hij per gram lichaamsgewicht minstens twee maal zoveel decibellen als de ganzen van daarnet.

Ik passeer op de Bakenbergseweg de grote kerstboom, waaronder we met vele tientallen wijkgenoten een paar dagen geleden nog kerstliederen stonden te zingen. Een bekertje  Glühwein verhoogde de sfeer. Kersttijd op de Hoogkamp, winter in Warnsborn. Het kan gewoon niet mooier.

Age Bertoen
20 december 2011

Alles went

Sommige mensen die deze stukjes lezen, denken dat ik alles weet over onze wijk. Dat is een vergissing, maar dit terzijde. Laatst kwam ik een collega van heel lang geleden tegen, die mij vroeg of ik iets wist over het grote beeld in het Gravinnebos. Ik kon op dat moment niets bedenken, dus ik gaf het bekende quiz-antwoord: "Dat zoeken we op." Over dat beeld heb ik al heel lang geleden een weinig vleiende mening gevormd en sindsdien is het vooral een gek object, waar je schouderophalend aan voorbij gaat. Verder is het heel geschikt om samen met je kleinzoon een voetbal tegen aan te trappen. Dat beeld geeft geen krimp, hoe hard je ook schopt.

Begin jaren ‘90 geleden heb ik een heel aardig boekje gekocht met de titel: ‘Beelden in Arnhem’. Hierin staat een volledig overzicht van beelden in de openbare ruimte. De Penseelstreek is drie keer vermeld: we hebben een nogal abstract bronsplastiek bij de Montessorischool, de giraffe van Dikkertje Dap bij de Bauerstraat, een heel geestig beeld, en het monument in het park de Gulden Bodem. Sindsdien is daar natuurlijk onze aandoenlijke knuffelkabouter Paulus bijgekomen. Met vier beelden zijn we toch niet rijk bedeeld.

Volgens de auteurs van ‘Beelden in Arnhem’ wilde de beeldhouwer, de IJslander Sigurdur Gudmundsson, met het monument een ontmoeting van natuur en cultuur tot uitdrukking brengen. Dat is wat mij betreft niet gelukt. Voor mij is het een vreemde kolos in ons verder zo sierlijke park. Meer een botsing dan een ontmoeting van natuur en cultuur. Maar hoe gaat het met lelijke dingen in je omgeving? Je raakt er aan gewend en na lange jaren gaat het er echt bij horen. Ook lelijke dingen hebben kennelijk bestaansrecht. Ik zou het monument missen, als het opeens weg zou zijn. En ik zou een nieuwe voetbalplek moeten zoeken.

Age Bertoen
22 september 2011

Nieuwe buren

Het is al weer lang geleden, dat we in deze buurt kwamen wonen. Maar het beeld van ons eerste wandelingetje in het Gravinnebos staat nog scherp op mijn netvlies. Lopend over het grote grasveld voor het koetshuis zie je opeens in de diepte onder je het kasteeltje Zypendaal opdoemen. Verpletterend. Door de hoogteverschillen ligt het prachtige 18e-eeuwse gebouw tot het laatste moment verscholen tussen het groen en dan plotseling, als een pop-up avant la lettre, komt het in het zicht.

Sindsdien liepen we al zo vaak door het park en zagen we al zo vaak hetzelfde beeld dat het al bijna gewoon werd. Je moet echt je best doen die eerste ver- en bewondering weer terug te halen. Want gewoon is het natuurlijk niet om zoveel moois direct naast de deur te hebben.

Zypendaal wordt tegenwoordig bewoond door de Stichting Gelders Landschap en Gelderse Kastelen. In het jaarverslag over 2010 las ik, dat twee vroegere bewoners weer thuis zijn gekomen. Willem Everwijn en Johanna Kelffken woonden in het midden van de 17e eeuw op Zypendaal en hun prachtige portretten, geschilderd door Ter Borch, komen nu weer terug. Dat kan niet in hetzelfde gebouw zijn want het huidige Zypendaal dateert uit het midden van de 18e eeuw. Maar dit terzijde. Een mooie aanleiding om eens een bezoekje te brengen aan het interieur. Nieuwe buren hebben immers recht op een kennismakingsbezoek.

Jammer alleen, dat Ter Borch geen straat heeft in onze schilderswijk.

Age Bertoen
22 juni 2011

Herdenken

Als kind ging ik samen met mijn ouders elk jaar naar de dodenherdenking bij ons in het dorp. Dat was niet zo moeilijk want het oorlogsmonument was maar twee minuten lopen van ons huis. Naast het monument stonden een paar gehelmde mannen in een donker uniform strak voor zich uit te kijken, zich bewust van de belangrijke rol die ze op dat moment vervulden. Volgens mijn vader waren dat mannen van de Binnenlandse Strijdkrachten, maar dat zei me niet veel. Ik wist dat oorlog heel erg was en daarom was het goed om naar de dodenherdenking te gaan, maar ik wist nooit goed waar ik in die 2 minuten stilte aan moest denken.

Oorlog is ook veel te groot om het werkelijk te bevatten. Honderdduizend Joden weggevoerd uit ons land, vele miljoenen doden in Europa, het is te veel, het zijn maar getallen. Het gaat pas leven in het kleine persoonlijke verhaal. Daarom spreekt het ‘Dagboek van Anne Frank’ of een film als ‘Schindler’s List’ ook zo aan. Schrijnend zijn ook de foto’s die in het geheim in onze wijk gemaakt zijn van de plunderingen door Duitse soldaten na de evacuatie in september 1944. Op die foto’s zie je huizen die je herkent als je nu door een vredig en zonovergoten straatje loopt. Nu: kinderen spelen en roepen naar elkaar, een hond blaft. Toen: de straten vol mensen op drift, op weg naar een onzekere bestemming, ergens op de Veluwe of verder weg. Het is dan opeens wat makkelijker om je voor te stellen hoe zij zich gevoeld moeten hebben na de verschrikkingen van de Slag om Arnhem, uit hun huis gezet, vluchteling.

Op de zolder van ons huis op de Sterrenberg zit in het dakbeschot een beschadiging die zonder twijfel door een granaatscherf(je) is veroorzaakt. Dat kun je nauwelijks oorlogsschade noemen, maar de angst voor het naderende oorlogsgeweld wordt voelbaar als je naar die splinters kijkt. Het heel kleine verhaal van een oorlog die ook in onze wijk zijn sporen heeft nagelaten.

Age Bertoen
6 mei 2011

Vogels

Alfred Hitchcock maakte in de jaren zestig van de vorige eeuw een beroemde thriller "The Birds". Dat lijkt een onschuldige titel, maar er gaat een bloedstollend verhaal achter schuil, waarin vogels mensen aanvallen. Hoe verdedig je je tegen een vogel die zich vanuit de lucht op je stort? Lastig!

Ik kan er sinds kort over meepraten. Op een rustige zondagochtend liep ik een trainingsrondje door Sonsbeek en verbaasde me over de grote aantallen vogels op de Grote Vijver. Op de oever direct langs het pad het vertederende beeld van een paar Nijlganzen met zeven heel kleine kuikentjes. Ik stampte in hetzelfde tempo door in de veronderstelling dat het gezinnetje wel wat zou opschuiven. Dat klopte, vader en moeder dwongen de kleintjes naar de waterkant. Maar daarmee was het verhaal nog niet uit. Terwijl ik langs de familie Gans snelde vlogen de beide ouders op en begonnen me luid krijsend te achtervolgen. Nu ben ik geen heel snelle loper, maar zelfs een wereldkampioen marathon was geen partij geweest voor de razendsnelle schijnaanvallen van het woedende ouderpaar. Ik verwachtte elk ogenblik een snavel in mijn nek, maar dat gebeurde gelukkig niet. Zo’n 150 meter verder vonden ze het wel genoeg, zagen af van verdere strafvervolging en kon ik rustig dribbelend uithijgen. Een ervaring rijker.

De Penseelstreek en omgeving lijkt zo rustig, maar het gevaar loert overal. Hitchcock had gelijk.

Age Bertoen
26 april 2011

Rennen

Half maart was hij er weer: de Warnsborncross. Dat is gewoon een loop zoals er zo veel zijn sinds half Nederland hardloopschoenen heeft gekocht en een paar keer in de week een blokje om rent. Maar deze cross heeft iets speciaals. Onze wijk organiseert een loop binnen de loop speciaal voor de atleten van de Penseelstreek. Dit jaar liepen er 40 wijkgenoten mee. Ik vind het een prachtig idee. Lopen is nogal een individueel gebeuren. Zelf loop ik een paar keer in de week alleen of met een vriend door Zijpendaal en Warnsborn. Ik kom dan zelden bekenden tegen. Gezamenlijk zo’n wedstrijdje lopen is weer eens iets heel anders.

Het begint er al mee dat de kinderen in een ‘kidsrun’ een rondje van 1000 meter rond het heitje van Maasdijk rennen. Je zou dat kunnen opvatten als een eerbetoon aan onze eerste vlieger, die hier honderd jaar geleden zo jammerlijk om het leven kwam. Gelukkig liep alles nu goed af. Daarna was het de beurt aan de volwassenen op een pittig parcours, dat op sommige punten de titel ‘Klein Zwitserland’ wel verdient.

Voor mij is de sportieve kant niet eens het belangrijkste. Samen met een aantal buurtgenoten aan een prestatieloopje meedoen geeft een lekker gevoel. Alsof we in een dorp wonen. Een mooi initiatief namens de wijkvereniging.

Age Bertoen
27 maart 2011

Voorjaar

Mensen die het weten kunnen vertellen dat het voorjaar wel twee weken eerder aanbreekt dan vroeger. Dat schijnt allerlei hinderlijke gevolgen te hebben voor de natuur. Maar wij zijn allang geen natuurmensen meer en vinden dat dus heerlijk. Loop eens rond in de wijk en je ziet allerlei tekenen dat het waar is. Het voorjaar is er al (bijna). Opvallend veel krokussen in tuinen maar ook in het openbaar groen. Lopend door Sonsbeek hoorde ik de specht hameren. Dat doet ‘ie echt niet als het wintert.

Daar staat weer tegenover dat wij op ons terras het zaad voor de voedersilo niet kunnen aanslepen. Mezen, vinken, groenlingen, mussen, merels, ze weten ons uitstekend te vinden en doen net of ze zonder ons van de honger zouden omkomen. Die stellen het voorjaar nog even uit en kiezen voor het gemak van een goed gedekte tafel. Bij onze achterdeur staat de vleesbes heerlijk geurig te bloeien, maar dat telt niet. Die houdt van winterkou.

En zo leven we nog even tussen hoop en vrees. Schaatsen in maart? Het kán, maar ik zie meer in een zonnige Warnsbornwandeling tussen de kwetterende mezen. Of meedoen aan de Warnsborncross op 13 maart natuurlijk!

Age Bertoen
17 februari 2011

IJzel en ander ongemak

Wij hadden ons laten overhalen om dit jaar kerst en oud&nieuw in de Oostenrijkse sneeuw te vieren. Daarom misten wij de ijzel op oudejaarsdag. Ik heb me laten vertellen dat er geen bussen reden die dag en dat doet de herinnering herleven aan een dag, ruim dertig jaar geleden, toen de kinderen op de straat konden schaatsen. Scholen dicht en slechts een enkele waaghals die het aandurfde om van onze Penseelbult naar beneden te schuifelen. Heerlijke tijden, vooral als je terugkijkt. De botbreuken tellen dan niet meer.

In ons Oostenrijkse skidorpje waren de straten schoon. En die ene nacht dat het sneeuwde kwamen de sneeuwruimers zeker drie keer langs. Drie keer wakker dus. De volgende ochtend was de sneeuwdeken flink gegroeid maar de straten waren schoon. Dat schoonmaken lukte hier pas na vier dagen dooi en regen. En zo mochten wij ongeveer een maand lang het genoegen smaken om in onze wijk over spekgladde straten en stoepen te glibberen. Alleen de heel sterken en behendigen was het gegeven om overeind te blijven. Met dank aan de gemeente en aan al die wijkbewoners, die niet de moeite namen om hun straatje/stoepje schoon te vegen.

Age Bertoen
17 januari 2011

Kerstsneeuw

De klassieke kerstkaarten kun je dit jaar zelf maken: een foto van onze prachtwijk in wintertooi volstaat om je familie en vrienden in de opperste staat van jaloezie te brengen. En als je al je kerstkaarten en kerstmails al hebt verstuurd? Geen nood, dan ben je voor volgend jaar alvast klaar. Het kerstfeest vieren we in 2011 met lenteachtige temperaturen, dus dan komt zo’n kaart pas echt hard aan.

Van de spiegelgladde straten, het niet opgehaalde vuilnis en alle botbreuken zie je op zo’n romantisch prentje helemaal niets. Wat je ook weinig ziet, en dat is eigenlijk jammer, zijn gevels in kerstverlichting. In dat opzicht kunnen wij in onze keurige beschaafde wijk nog een voorbeeld nemen aan de Geitenkamp. Daar heb je straten waar de normale straatverlichting in deze tijd wel uit kan. De kerstbomen, elanden en andere gevelversieringen volstaan om je weg te vinden. Misschien niet smaakvol maar wel heel spectaculair. Overigens ben ik met het zachte geflonker in de tuin van onze overbuurman ook wel tevreden.

En dan nog een klein zeurpuntje. Deze zomer is de Bakenbergseweg keurig opgeknapt en van nauwelijks zichtbare rode fietsstroken voorzien. De gemeente wilde liever geen belijning, voor het mooi! En de veiligheid dan (?) zou je zeggen. Nu in de sneeuw blijft er van alle mooie voornemens helemaal niets over, want de fietsstroken worden niet schoongemaakt. Als fietser heb je dus de keus: of geschept worden door een auto of onderuitgaan op de spiegelgladde fietsstrook.

Age Bertoen
22 december 2010

Straf

Meneer Gemeente is boos op ons. Onze straat is stout geweest en wordt nu gestraft. Wat hebben we gedaan? Nou, één van ons heeft de bladcontainers misbruikt. Bladcontainers zijn voor bladeren en voor niets anders. En iemand heeft er boomstronken of zoiets ingegooid. Dat mag dus niet. Voor straf heeft meneer Gemeente onze container weggehaald en mijn buurvrouw verteld, dat hij ook niet meer terugkomt. Zitten wij met al onze bladeren. Maar ja, eigen schuld!

Ik ben weer helemaal terug op school. Dan moesten we ook allemaal nablijven als er iemand iets misdaan had en dat niet wilde opbiechten. Liever iedereen straffen, dan een schuldige laten lopen. Dat mag helemaal niet maar daar had onze leraar en nu ook meneer Gemeente lak aan. Zo zie je maar weer. Zelfs in onze buurt werkt de sociale controle niet en we zijn allemaal opgevoed met het idee, dat je niet mag klikken. En dat doen we dus ook niet. Maar we zijn wel mooi onze container kwijt.

Age Bertoen

Natuur in de wijk

Zondag hoorden wij een zachte ‘boem’ bij het raam van onze voorkamer. Mijn vrouw ging kijken en zag een roodborstje liggen in de winterjasmijn onder de vensterbank. Op apegapen. Wat te doen? De dierenambulance bellen leek een beetje overdreven voor zo’n klein vogeltje, dat deze botsing waarschijnlijk toch niet zou overleven.

Mijn vrouw bleef het voorspelde stervensproces met bezorgde blikken begeleiden. Ik had er geen tijd voor, want ik las net een artikel over de goede en kwade kanten van onze nieuwe regering. En als je bezig bent met de redding van het vaderland, kun je je niet tegelijkertijd bezighouden met de redding van een vogeltje. Dat redde zichzelf, want na tien minuten zieltogen vloog het weg naar de tuin van de buurman.

Begin dit jaar liep het minder goed af met een slachtoffer van ons kennelijk onzichtbare vensterglas. Een sperwer joeg een mees tegen de ramen en peuzelde hem vervolgens in onze achtertuin op. Zielig, maar wel prachtig dat zelfs in onze stadse tuin de natuur van eten en gegeten worden blijkt te functioneren. Of zouden straks de 500 geplande ‘animal cops’ ook tegen sperwers worden ingezet?

Age Bertoen
18 oktober 2010

Bus met stokken

Als het maar enigszins kan, laat ik de auto staan en pak mijn fiets of het openbaar vervoer. Maar ik ben wel kieskeurig. Een gewone dieselbus vind ik maar niks. Die hobbelt, stinkt en maakt lawaai. Treinen maken ook lawaai maar die hebben hét. Zeker als ik die zilveren pijlen richting Duitsland zie vertrekken bekruipt mij een gevoel, dat dicht bij de romantiek van de Oriënt Express komt. Trams zijn bijzonder omdat je even het gevoel hebt deel te nemen aan het leven in een echte grote stad. Daarom is een bezoekje aan het Openluchtmuseum zo mooi. Rijd een rondje in het oude Arnhemse trammetje, hoe kneuterig ook, en je dag is goed.

Een trolleybus rijdt weliswaar niet op rails, maar is qua beleving toch mijlenver verheven boven zo’n ordinaire stinkbus. Mijn humeur is daarom sinds ik begin september de eerste trolley weer over de Bakenbergseweg zag rijden dan ook beter dan ooit. En ik verheug mij op het moment dat mijn kleinzoon van vijf weer komt logeren. Tot nu toe moesten we altijd naar het Willemsplein voor een klein ritje met de ‘bus met stokken’, zoals hij de trolley treffend en puristisch noemt. Nu kunnen we weer vanaf huis een comfortabele en geluidloze rit maken.

En ik hoop stiekem dat we met de introductie van de OV-chipkaart eindelijk ook af zijn van de belachelijke zonegrens bij de Jacob Marislaan, die ik altijd als een verkapte belastingmaatregel heb beschouwd.

Drie hoeraatjes voor de Trolley en een voorzichtig applaus voor de OV-chip!

Age Bertoen
19 september 2010

Bouwval

Onze vakantie eindigde dit jaar met een weekje fietsen in het zuiden van Beieren. Het landschap daar is prachtig en heel geschikt voor modale fietsers als wij zijn. En het aardige is, dat de fietsroutes op allerlei verrassende manieren zijn versierd. Je komt er nepkastelen tegen als het slot Neuschwanstein van koning Ludwig II van Beieren, maar ook een prachtige rococokerk in Wies. We reden over slingerende bospaadjes omzoomd met orchideeën en door moerassen waar de zwarte wouw boven zweefde. En als extra stoffering duikt er altijd wel ergens een ruïne op. Die geeft dan weer aanleiding tot romantische mijmeringen over recht en vooral onrecht in vroeger tijden en over het lot van de laatste bewoners (het is vast slecht met ze afgelopen).

Na al dit moois kwamen we op een zwoele zomeravond aanrijden over de Schelmseweg in die wat dromerige stemming die je bevangt als het einde van de reis nadert. Bij het nemen van de bocht naar de Bakenbergseweg zag ik opeens vanuit mijn ooghoek een beeld, dat me trof als een mokerslag. We zetten de auto stil bij de bushalte en keken verbijsterd naar de resten van het afgebrande restaurant Trix. We kwamen er niet zo vaak, maar het fungeerde voor ons wel als een soort afsluiting, een markering van de wijk. Het laatste wat je ziet, als je vertrekt. Geen romantische mijmeringen bij deze bouwval, maar regelrechte ontzetting. Ik rij liever een eindje om dan telkens weer die geblakerde balken en muren te zien.

Laten we hopen dat er snel een nieuwe Trix opstaat.

Age Bertoen
30 juli 2010

De Bakenbergseweg

De evolutie is een keiharde strijd om het bestaan. En wij mensen kijken er naar en prijzen ons gelukkig dat wij daar zo goed uit gekomen zijn. Dat moet je (evolutionair gezien) overigens nog maar afwachten. Succes wordt niet in jaren gemeten, maar in eeuwen of langer.

In onze buurt ziet het er ook allemaal heel aardig uit. De huizen en straten hebben weinig met evolutie te maken, maar de natuur van tuinen, bermen en parken is andere koek. Daar plukken we de vruchten van vele miljoenen jaren ontwikkeling en wij zijn er goed in de meest gunstige eigenschappen in ons voordeel aan te wenden. Volop vogels in de wijk en een rijkdom aan prachtige planten en bomen.

Zou je denken. Want we hebben een merkwaardige voorkeur voor rare soorten. Neem nou die prunussen op de Bakenbergseweg. Bij het uitdelen van bloemenpracht stond deze soort in de evolutie vooraan. En het gevolg is, dat twee weken per jaar de mooiste straat van Nederland door onze wijk loopt. Omdat hij naar beneden duikt, kun je hem van twee kanten in volle pracht bewonderen. Maar in de overige 50 weken valt op dat de prunus het lelijke eendje onder de boomsoorten is. Saaie bladeren, een dunne kroon en een bast waarin geen kraak of smaak aan te ontdekken valt. Als enkele boom in tuin of park een succes, als laanbeplanting een mislukking. Toch ziet het er naar uit, dat ook na de renovatie van de Bakenbergseweg de prunus weer terug komt. Waarom? Ik zou het niet weten. Er zijn zoveel mogelijkheden om van die weg een echte boulevard met chique bomen te maken.

Age Bertoen
15 juni 2010

Bushalte

Het is een bekend verschijnsel. Je wil iets vreselijk graag hebben, zeurt ouders de kop gek. En eindelijk is daar de verjaardag en krijg je het cadeau waar je al tijden naar uitgekeken hebt en dat eigenlijk een tikkeltje te duur is. En dan valt het tegen. Al na een week staat jouw hartenwens in een donker hoekje te verpieteren.

Zo schijnen wij, volwassen bewoners van de Penseelstreek, zwaar gelobbyd te hebben bij de gemeente en de busmaatschappij om bij het gebouw van de Huisartsen onder één Dak in Het Dorp een mooie bushalte te krijgen. Daar hebben stratenmakers ijverig gewerkt aan een veel te krappe keerlus voor de bus en bewoners zich kwaad gemaakt over de toename van het verkeer. En het resultaat: dit fijne presentje van de gemeente en ‘Breng’ (v/h Connexxion) brengt ons niet verder, want er stappen per dag maar een paar passagiers in en uit. De klagende omwonenden hebben ijverig geteld, dus mijn bron is niet helemaal objectief, maar toch, er zal wel iets van kloppen. Die halte kan, lijkt het, bij het grof vuil.

Maar wat dan? Voor die paar busreizigers is deze verbinding misschien wel een levenslijn. Daar staat tegenover dat veel patiënten uit de Sterrenberg en de Gulden Bodem helemaal niets aan een busverbinding hebben. Die kunnen voor een doktersbezoek beter gaan lopen of hun autorijdende buurman/-vrouw inschakelen. Dat lijkt me sowieso een prima idee. Geen gedoe met bussen en klagende bewoners en wel een bijdrage aan de sociale cohesie in de wijk. Wie biedt zich aan?

Age Bertoen
16 mei 2010

Buren

Een prettige verstandhouding met je buren is nogal belangrijk voor je levensgeluk. Daarom is het verbazingwekkend dat er zoveel burenruzies zijn. Je zou toch zeggen dat iedereen zijn uiterste best zou doen om de verhouding met je naasten zo goed mogelijk te houden. Gewoon een kwestie van welbegrepen eigenbelang. Kennelijk werkt het zo niet als je alleen al kijkt naar het aanbod van smakelijke televisieprogramma’s over dit onderwerp. Terwijl het zo simpel is. Je doet gewoon een boodschapje voor je zieke buurvrouw of brengt de kinderen naar school en niemand zeurt meer over de overhangende takken in zijn of haar tuin.

Het nationale park ‘De Hoge Veluwe’ heeft dit heel goed begrepen. Het park bestaat 75 jaar en biedt de inwoners van de drie buurgemeenten een jaarkaart aan voor half geld. Dat is een leuk aanbod. Wij hebben zo’n kaart genomen en fietsen na twee bezoeken al gratis door het park naar Hoenderlo, of Otterlo zo je wil. Een prettige bijkomstigheid: ik erger me niet meer aan die vervelende hekken, die mijn ideale fietsrondjes bederven. Door deze actie is de Hoge Veluwe opeens een goede buur geworden.

Ik zeg daarom: “Doen!”

Age Bertoen
19 april 2010

Water op de Hoogkamp

De politiek in Arnhem wil iets met water, maar wat? De ene socialist wil een haven. De andere socialist wil liever een beek door de benedenstad. Dat is mooi, maar wij hier boven op de bult van de Bakenberg hebben helemaal geen water. Sterker nog, de gemeente heeft ons een paar jaar geleden zelfs de laatste modderpoeltjes afgenomen en daarvoor in de plaats grote kuilen gegraven, die ze heel deftig “wadi’s” noemen. Daar zou met veel regen het water in kunnen lopen. Nooit een druppel gezien.
Nu zitten ze na de gemeenteraadsverkiezingen vast heel hard te onderhandelen over hoe het toch verder moet met die waterplannen in de binnenstad. Maar denken ze ook nog eens aan ons in dit droge hoekje van Arnhem? Wij willen ook wel wat. Als ze er helemaal niet uitkomen daar beneden, wie weet kan Groen Links of een andere milieupartij nog eens een balletje opgooien voor mooie intieme moerasjes in plaats van al die dooie wadikuilen. Compleet met kikkers en, vooruit, een felle reiger. Zo geregeld en die haven komt er toch nooit.

Age Bertoen
18 maart 2010

Opa vertelt

Vanmorgen vroeg hoorde ik de vogels in onze tuin zingen. Zouden ze het voorjaar aankondigen? Ik kijk er naar uit.

Deze winter zocht mijn vrouw oude foto’s uit en daarop kun je zien dat we eind jaren zeventig nog veel meer sneeuw hadden. Onze 6 jaar oude en zeer roestige Renault staat werkeloos en geheel ingesneeuwd voor het huis. De kinderen maken een sneeuwpop. Diezelfde winter raakten we opgesloten op onze Hoogkampbult, omdat alle straten met een centimeter dikke ijzellaag bedekt waren. De trolleys reden niet meer en de kinderen schaatsten op de straat. ’s Middags schuifelde ik met geitenwollen sokken óm mijn schoenen over het smeltende ijs naar mijn werk.

Een paar weken later zongen de vogels ons de lente in. Ook toen.

Age Bertoen
26 februari 2010